هفته گذشته ماه اپريل 2009 هفته تقویت مورال طالبان به حساب میاید و درین هفته علاوه از سخن گوي رئیس جمهور افغانستان فرماندهان نظامی کشور های غربی جمع بعضي از وزيران افغانستان نیز از عدم پیروزی در مقابل طالبان سخن گفته اند. این وضعیت در حقیقت شبیه زمانیست که رژیم داکتر نجیب الله در آستانه سقوط بود، سقوطیکه تصامیم سیاسی داکتر نجیب الله عامل عمده ان بحساب میرفت. در همین مقطع میخواهم یار آوری نمایم که تصامیم اخیر رئیس دولت مبنی بر مصالح و سازش با طالبان کتله های بزرگ مردم را مائل به سازش با طالبان نموده است که عاقبت آنرا تاریک می بینمدر حاليكه ميدانم هدف انتخابات است و بس.

از آنجائیکه طرح این سیاست ها صادقانه نیست بدون تردید مردم افغانستان قربانی این بازی های غر عملی خواهند بود. قوای ناتو و دولت افغانستان در حین عملیات مشترک نظامی از مذاکره و صلح با مخالفین نیز صحبت میکنند. خیلی شگفت انگیز است، اگر سیاست و فرهنگ طالبی و القاعده شایسته صلح و اشتی است پس به عملیات نظامی کشور جهان با وعده ارسال نیروی بیشتر به افغانستان چه نیاز است.. از شعارهای دوگانه جامعه جهانی و دولتمردان افغانستان فهمیده میشود که ایشان در مورد مبارزه بافرهنگ طالب و القاعده استراتیژی ثابت و مشخص ندارند. در یک کلام جناب رئیس جمهوری از جامعه جهانی به ستوه امده است و جامعه جهانی نیز از جناب رئیس  جمهور دل خوشی ندارند هر کدام در پی یافتن بدیل اند یکی اشتی با طالبان را بهتر از معامله با غرب میداند و دیگری هم در جستجوی معامله و یافتن التر نانیف است.

طالبان مشارکت را نمی پذیرند: برخی ها گمان میکنند مذاکره و مصالحه با طالبان راه را بسوی صلح و اشتی و امنیت کامل باز خواهد کرد فرضیه که قطعا عملی نیست شناختی كه من از طالبان دارم طالبانمشارکت سیاسی را نمی پذیرند ایشان اصول دموکراسی ازادی بیان و حقوق بشر را مقوله های م کفر امیز می پندارند انهعا نظم امارتی را می پذیرند امارت که فرمانش بعد از ایات قران قدسیت دارد و باید عملی شود. لذا طالبان طرفدار نظام دکتاتور قاطع زیر فرمان یک شخص بنام امیر اند وعده گمان میکنند با تقسیم پست ها ی دولتی طالبان تن به صلح و سازش میدهند حرفیکه تعبیر عملی ندارد.

طالبان سیستم را قبول ندارند: برخی گمان میکنند اگر پست های وزارت دفاع و داخله به طالبان تعلق گیرد ایشان در کنار دولت قرار میگیرند، نه خیر انها میخواهند نظام و سیستم خود را داشته باشند و تشکیلات هم به سیستم که خود شان میخواهند طالبان در مجموع سیستم فعلی را از بنیاد قبول ندارند، لذا در مسئله صلح و مذاکره با طالبان دادن امتیازات نسبی مطرح نیست، بلکه مسئله دادن اختیار کل مطرح است و باز هرکس بخواهد در پهلوی طالبان قرار گیرد با قبول شرایط میتوانند در پهلوی قرار گیرند. همین حالا عده زیاد در درون نظام طرفدار نظام به سیستم طالبان اند هر چند با غربی ها هم سر می جنبانند اما اهداف اصلی ایشان را طالبان بر اورده میسازند همان است که طالبان در جریان تمام فعالیت های طالبان قرار دارد.

شعار صلح با طالبان پدیده تازه نیست: این مسئله واقعیت دارد که هیت دولت افغانستان ميخواهد با طالبان نزديك شود، اما مذاکرات اساسی بخاطر صلح صورت نگرفته چون تصمیم تلفیق و صلح را کسانی میگیرند که مجالس جداگانه خواهند داشت فعلا صرف ملاحظات و دیدگاه ها افاقی مورد بر رسی قرار گرفته است و اگر امریکا و سعودی که تا مین کننده منابع طالبان اند به این نتیجه رسیده باشند که سلسله خشونت در افغانستان قطع شود پس میتوان گفت كه بايد به زودي اميد وار نبود.

صلح با حکمتیار و یا با حزب اسلامی: در بین حزب اسلامی شخصیت های خیلی خبیر دانشمند ئو با کفایت وجود دارد که همین حالا شریان اداره دولت رادر دست دارند از کابینه شروع تا ولایات به ده ها تن اعضای سر شناس حزب اسلامی در دئلت ایفای وظیفه میکنند لذا مشکل با حزب اسلامی نیست و مشکل با شخص حکمتیار است که میخواهد برای شخص خود امتیاز بگیرد و اگر تمام اعضای حزب اسلامی در دولت باشد و جای حکمتیار خالی باشد باز هم نظام از دید گاه حکمتیار ناقص و غیر اسلامی است. صلح و اشتی یک نیاز فطری و طبعی انسانها است هر انسان با احساس صلح را در محیط زندگی خود یک امر طبعی می پندارد اما نباید فراموش کرد که با بعضی موجودات روی زمین صلح ممکن نیست.

طالبان از کجا تمویل و تجهیز میشوند؟

ایا امریکا و جامعه جهانی نمیدانند که طالبان از کجا تمویل میشوند. اگر از طرف ایادی و متحدی امریکا تمویل میشوند پس بهتر است امریکا بازی موش و گربه را کنار بگذارد. و اگر از طرف مخالفین امریکا تقویه میشوند مانند ایران و سوریه و غیره پس بهتر است امریکا شعار تهدید ایران و سوریه را کنار بگذارد وقتی امریکا و ناتو توانائی مقابله با گروهه ها و افراد مورد حمایت تروریسم را سرکوب کنند  واقعیت این است که امریکا طرفدار ادامه جنگ و خون ریزی تا سرحد خسته شدن مردم اند اما نیمداند قومیکه از جنگ خسته نمیشود افغانها اند وایشان هیج زیر بنائی اقتصادی ندارند و تجارت شان تجارت جنگی و نظامی است و امریکا در محاسبه اش اشتباه میکند...

ورشکستگی اقتصادی ورسوائی نظامی غرب در جنگ با طالبان: اگر جنگ ناکام است صلح ناممکن باشد در انصورت گزینه تسلیمی با دشمن مطرح میگردد خوف ان میرود که غرب با این همه ساز و برگ نظامی با بهانه ورشکستگی نظامی روزی مانند روسها افغانستان را ترک و مردم را که زیر برنامه DDR و دایاک خلع صلاح نموده دست بسته تسلیم طالب نماید وبار دیگر افغانستان را به جنگ خانمان سوز داخلی مبتلا سازد این جنگ خیلی بها خطر ناک تر و خانمان سوز تر از گذشته خواهد داشت.

پیشنهاد من به نیروهای ملي و مقاومت این است که هم هوشیار باشند و هم بیدار مردم افغانستان به این نتیجه رسیدند که غیر از نیروهای مقاومت و ملي دیگر نیروی وجود ندارد که افغانستان را از بهران موجود نجات داده و این کشتی شکسته را به سر منزل مقصود برساند.

تمام طوطعه گران باید باور داشته باشند که افغانستان سر زمین تسلیمی و اشتی با دوشمن نیست، این طوطعه را که قدرت مندان موجود بنام مصالحه با القاعده و با طالب براه انداختند ناکام خواهد بود و جنگ دیگر داخلی در انتظار مردم ماست.

از گذشته تاریخ این سرزمین بخون های ریخته باید باور داشت که افغانها طوریکه در دوران مقاومت ملي طوطعه های نظام گران پاکستان را با مشت از مزدوران شان به ناکامی مواجع ساخته اند طوطعه های درونی این نظام هاي ديگر را نیز ناکام میسازند.