کابل در زمستان 1387 شاهد هزاران خانواده ایست که از بیداد زمستان درامان نیستند ، مهاجرین برگشته از کشور های همسایه حالا همه آرزو هایشان رابرای کلبه آرام و گرم در کشور خود خیال می پندارند ، شهر کابل که شاید تنها برای یک ملیون شهروند در نظر گرفته شده بود امروزه شاهد کم و بیش چهار ملیون خانواده افغانستان است . این رقم بلند نفوس در کنار ده ها مشکل دیگری که راه حلی برای آن متصور نیست ، خانواده های را که زیر خط فقر زندگی می کنند با تهدید مرگ روبرو ساخته است .

  این جا جوار بلاک های سارندوی  است ؛ تقریبا در حدود 60 خانواده بی سرپناه در محل  شب و روز می گذرانند ، چیزی به نام یک خانه به تمام معنا را نمی شود دید ، هر سو کودکانی با مادرانش در گوشه در زیر فقط یک سقف بی هیچ در و دروازه یی به امید این که لقمه نانی بیابند تا زنده بمانند انتظار پدر و شاید هم برادر یا خواهر بزرگ خود هستند که سر پرستی خانواده خودرا به عهده دارند ، وظیفه این کودکان مشخص است ، خوشبخت ترین شان در بدل چند روپیه یی تا پایان روز دست فروشی می کنند در حالی که صد ها طفل دیگر در گوشه وکنار دور ازهر مهربانی و شفقتی دست به گدایی دراز می کنند .

گل آغا  کودکیست که باید برای مادر و دو خواهرش نان بیاورید ، ظاهر این طفل بیانگر نابسامانی های زندگی بد این خانواده است . او می گوید : ما نان نداریم ، زندگی برای ما بسیار مشکل است شب از دست هوای سرد خوابم نمی برد و روزانه هم مجبوراَ پشت لقمه نانی سرگردان هستیم .

توریالی مسکونه خیمه ها می گوید : ما نیاز مبرم جهت برآورده شدن ضروریات ما از قبیل موادخوراکی ، البسه ، مواد سوخت و آب آشامیدنی داریم توريالي كه ظاهرغمگينش هر انساني را به همدردي وا مي داشت گفت که از دست مصاحبه دادن ها و عکس گرفتن ها خسته شده ایم دیگر هیچ امیدی برای همکاری دولت با ما نمانده است همه فریب در فریب است .

بیوه زنی که نخواست نام خود را به من بگويد گفت: من یک بیوه زني بیچاره هستم درخانه نان آوری ندارم ما را دولت از پاکستان خواست اما حالا همراه ما هیچ کمک نمی کند، آیا ما از این وطن نیستیم پس چرا مارا نمی کشند، خدا همراه ما کمک کند .

این منطقه ایست  دارای 60 خانواده و تقریباَ 400 نفر جمعیت که درحدود 150 تن آن را اطفال و کودکان تشکیل می دهد .

 وضعيت در اينجا نشانگر ناتواني ادارات مسئوول در رساندن كمك هاي انساني به اين محله است اما سخنگوي وزارت مهاجرين و عودت كنندگان آقاي شمس الدين حامد باور دارد كه دولت افغانستان و مجامع بين المللي بيشترينه سعي و تلاش شان را براي همكاري با افغان هاي برگشته از كشور هاي همسايه انجام داده است . او مي گويد :

" مایان تمام عودت کننده گان  را به کشور ثبت و راجستر نموده و هرکدام شان را به مناطق اصلی شان منتقل ساخته ایم و برای هریک کارت VRF داده ایم و ازروی همین کارت برای شان زمین درشهرک باریکآب  توضیح می شود و هم چنان مواد خوراکی  و وسایل آشپزخانه و از این قبیل مسایل ولی کسانی که در جوار بلاک های سارندوی زندگی می کند بدون شک مهاجرین نبوده و از ولایات پروان و لغمان و از نواحی کابل می باشند که به این جا مسکن گزین شده اند .  

 اين در حاليست كه معضل مهاجرين در كشور  از هفت سال به اين طرف از مشكل زا ترين چالش هاي حكومت افغانستان بوده است و از سال 2001 تا اكنون بيش از 2 مليون مهاجر افغان به اميد اين كه بتوانند دوباره به زندگي آبرومند شان در افغانستان ادامه بدهند سرپناه هايشان را در كشور هاي همسايه ترك گفته اند .

گزارشگر: احمد فهيم حيدر